In 2024 gingen we voor het eerst buiten Europa op reis en stapten de kinderen voor het eerst in hun leven in een vliegtuig. Het werd een reis om nooit te vergeten! Het jaar erop werd het ‘gewoon’ Noorwegen, maar al die tijd bleven ze vragen: kunnen we alsjeblíeft nog een keer naar Marokko?
En zo geschiedde.
Deze zomer brachten we opnieuw ruim een maand door in Marokko. Ditmaal maakten we een doorsteek van oost naar west en bleven we ten zuiden van Marrakesh, in het hete zuiden dus. Maar we begonnen, net als in 2024, met een achtdaagse trektocht in het Atlasgebergte. Met dezelfde gids Mohamed, met wie we sinds 2024 bij tijd en wijlen en contact hielden, omdat er een klik was. Ook Yasine de kok ging opnieuw mee. En verder twee muildierdrijvers en drie muildieren. Met deze kleine karavaan trokken we rond de Toubkal en beklommen we een andere vierduizender, de Afella. De route was flink uitdagender dan die van 2024. Wat hetzelfde was, waren de overnachtingen in tentjes op de mooiste plekken, maar zonder voorzieningen.
Het was fantastisch!!
Na deze enerverende en indrukwekkende acht dagen pikten we een huurauto op in Marrakesh en toerden we nog en kleine drie weken door het zuiden en zuidwesten van Marokko: Skoura, N’kob, Tissint, Amtoudi, Tafraoute, Mirleft, Taroudant, Taghazout en Essaouira. We verbleven soms op wat luxere plekken met een zwembad(je), maar sliepen ook bij een Berbergezin of in een stadswoning. Overal was het net zo indrukwekkend! De plekken aan zee waren heerlijk verkoelend, de plekken in het binnenland zinderend heet (48 graden!). Wat een prachtig land en wat een fijne mensen.
Voor het uitgebreide verslag moet je even op Polarsteps kijken.
