Auteursamantha

Oostenrijk herfstvakantie 2021

Een dag voor de herfstvakantie begon besloten we richting Oostenrijk te gaan. De weersvoorspellingen waren fantastisch en inmiddels weten we dat de herfst met stip het mooiste seizoen is in de Alpen (ssssttt, niet verder vertellen). Het is er uitgestorven rustig (want alles gesloten) en de herfstkleuren zijn overweldigend mooi. En als er dan ook nog volop zon is…. dan kan het niet perfecter. Vanuit Pfunds liepen we mooie en lange tochten. Een keer kwamen we zelfs pas in het donker van de berg af. We sloten de week af met een nachtje hoog in de bergen in een (onbemand) berghutje. Een fantastische ervaring.

Kanoën in de Biesbosch

In het voorjaar gingen we met z’n vijfjes een dagje kanoën in de Biesbosch. Ik had een mooie route uitgestippeld, maar daar stak de kano-verhuurder een stokje voor. Er was geen bereidwilligheid even mee te denken en we werden linea recta het standaard-familie-rondje opgestuurd. Gelukkig waren we vroeg en was het tijdens het eerste deel van de dag nog een soort van ‘rustig’ in de Biesbosch. Maar ’s middags leek het akelig veel op Giethoorn en werd het een hele uitdaging om een beetje fatsoenlijk langs de rietkragen en vele andere bootjes te manoeuvreren. Al met al was het wel een leuke en actieve dag op het water!

Huttentocht Oostenrijk 2021

In maart 2020 zouden m’n broertje en ik naar Nepal gaan om daar de Manaslu te lopen. Maar een dag voor vertrek ging de wereld op slot, vanwege covid-19. Wat we ons toen nog niet konden voorstellen was dat die situatie heel lang zou gaan duren. Als voorlopig alternatief besloten we in oktober 2021 een huttentrektocht te gaan lopen in de Alpen. Ik stippelde een mooie 6daagse tocht uit van de Silvrettasee naar Tschagguns in het gebergte van Montafon en Rätikon. Met een 16 kilo zware rugzak best pittig, maar o wat mooi! We liepen prachtig paadjes en soms was het best technisch, met kabels en smalle richeltjes. We hadden allerlei soorten weer: van zonnig in shirtje en korte broek, tot in de sneeuw met mutsen en handschoenen. De ervaring was er een om nooit meer te vergeten!

Noorwegen 2021

Ook deze zomer konden we gelukkig op het allerlaatste nippertje toch nog naar Noorwegen. We hadden ons verheugd op een maand in een van onze favoriete landen en hadden mooie hutten geboekt. Alleen: de kinderen waren niet welkom, want niet gevaccineerd. Pas een week voor vertrek paste Noorwegen die strenge regel aan en mochten kinderen van gevaccineerde ouders mee, na registratie, een negatieve test bij binnenkomst en een quarantaine van 10 dagen. Die quarantaine vonden we geen probleem: we zoeken juist altijd de rust en ruimte op en hoe meer verlaten hoe beter.

De eerste week brachten we door in een hut hoog op een berg, in de buurt van het plaatsje Nore. We hadden er het mooiste uitzicht ooit! De tweede hut lag wat noordelijker richting Skjak. Dit was volgens de eigenaresse een van de droogste streken van Noorwegen. Nou, dat hebben wij toch anders ervaren! Leuk was wel dat we er een hot-tub bij hadden. Adres nummer 3 lag in de omgeving van Voss. Een supergezellige hut, vlakbij een meertje. Ook van hieruit konden we prachtig wandelen en waren de fjorden dichtbij. Onze laatste hut was bekend en vertrouwd. Opnieuw gingen we naar ons verlaten sobere plekje aan het meer Mosvatnet. En wat een geluk: die week hadden we prachtig weer. Dat maakte het ‘douchen’ in het meer iets minder spartaans.

Al met al was het weer een fantastische maand met mooie en zware tochten, imposante landschappen, knusse kampvuurtjes, zwemmen in koude meren, pootje baden in wildstromende rivieren, afzien in kou en regen, genieten op een steen in de zon, kanoën in stilte en vooral genieten van het samenzijn.

wandeltocht N70 bij Beek

Op Koningsdag liepen we de N70 bij Beek-Ubbergen. Ik had het rondje wel wat aangepast, want het meest westelijke deel bij Nijmegen was niet zo heel boeiend. Daarvoor in de plaats had ik een zuidelijke lus toegevoegd. Het voordeel was ook gelijk dat het daar een stuk rustiger was dan op de N70 zelf. Uiteindelijk viel het me nog mee met de drukte (ik had het nog drukker verwacht), maar we hadden het gebied zeker niet alleen. Desondanks konden we voldoende plekjes vinden voor een pauze. Met 15 km lopen en een hoop kuitenbijters hadden we genoeg rustpunten ingelast. Verder was het vooral genieten van de eerste keer in korte broek na de grijze lange winter.
In een bloemenweitje greep ik m’n kans voor een nieuwe reeks portretten. De dames hadden elkaar helemaal gevonden bij het madeliefjes plukken en dat leverde in elk geval een paar mooie beelden op, die ik ze vast nog wel eens onder de neus duw als ze al puberend elkaar het huis uit kiften ;-).

Sneeuwpret

Een dag voor de kids eindelijk weer naar school mochten, na 8 weken thuis te hebben gezeten, viel er sneeuw. Heel veel sneeuw. Dat betekende dus veel naar buiten en sleetje rijden! En heel veel plezier hebben! Het was een fantastische week, waarin we allemaal even konden opladen na de lange, grijze, natte en saaie corona-winter binnen.

Klompenpad van de Rijnstrangen

Het is coronatijd, de wereld zit op slot en het is mooi weer. Dus gaan we er lekker vaak op uit. Vandaag liepen we met z’n viertjes het klompenpad van de Rijnstrangen bij Oud-Zevenaar. Wauw, wat een superdag! Maar liefst 14,5 km tippelden we weg. Ik vond het spannend, zo zonder Jasper een lange afstand te lopen, want als er één het onderweg niet meer zou zien zitten, zou alles uit mij moeten komen om te motiveren en dan is het lastig verdelen met 3 kinderen. Ooit heb ik eens een regeltje gelezen dat het aantal kilometers dat je van een kind mag verwachten, gelijk is aan haar/zijn leeftijd… Maar bij onze 5-, 7- en 9-jarige gaat dat gelukkig niet op. Gedurende de hele wandeltocht bleef het leuk en gezellig en vlogen de kilometers voorbij.
Hoogtepunten: heeeeeeel veel bloemen en kruiden, twee trekpontjes, heel veel ooievaars, meerdere koninginnepages, beversporen, torenvalkjes, heel veel hekjes waar we overheen moesten klimmen, de paadjes door de rabatbosjes, brasems, een koekoek die ons 15 km lang toezong, buizerds, o…. en een zebra…..
En de zon scheen volop, dus dat leverde drie pandagezichten op.

7. In de wolken in Zams

Op de laatste dag gingen we met de Venetbahn omhoog naar 2.200 m… waar de wind ijzig koud de wolken tegen de berg omhoog blies, zodat het dal uit het zicht verdween en we van 19 graden beneden naar 3 graden op de berg gingen. Voor mij een goede test om uit te proberen welke kleding er mee moet naar de Himalaya. Conclusie: meer dan ik nu aan had in elk geval!
Moe van een hele week wandelen en met bevroren handen en wangen was er weinig zin om nog een top te beklimmen. We hielden het bij wat heen en weer gedrentel rondom het bergstation en een ritje met de sinds enkele weken geopende bobbaan: een soort achtbaan, waarbij je zelf de snelheid iets kon reguleren. Jee, wat ging dat ding hard, tot grote vreugde van alle dames! Jammer dat het maar een kort ritje was. Daarna stapten we snel weer in de lift naar beneden, naar de warmte, naar ons huisje, naar de spelletjes en de Jägermeister.

6. Radurschlalm

Voor vandaag hadden we een afgelegen alm op de planning: de Radurschlalm. Of eigenlijk daar nog voorbij en hoger de bergen in. Eerder deze week waren we ook al in die hoek en waren we nieuwsgierig geworden naar de waterval die in de verte naar beneden stortte. Nadat onze gastheer en -vrouw ons gisterenavond onder het genot van een zelf gebrouwen schnapps vertelden dat er zich daar hoog in de bergen sinds enkele weken een geheel nieuw bergmeer heeft gevormd, wilden we dat graag met eigen ogen zien. Het meer is spontaan ontstaan door een ‘muur’ van stenen en is niet geheel zonder gevaar, doordat de wand ook net zo goed ineens weer kan wegzakken, waardoor er een enorme hoeveelheid water naar beneden stort.
We hadden een supermooie klim en hoe hoger we kwamen hoe meer sneeuw er lag. Het was er dan ook ijzig koud, wat het desolate gevoel op de verlaten alm op 2200m hoog in de bergen vergrootte. Alles ademde natuurgeweld: enorme rotsvlaktes, witbesneeuwde bergtoppen, water dat naar beneden donderde, rollende rotsblokken op de hellingen en de ijzige wind. Wauw, wat mooi en bijzonder om hier te zijn. Het enige wat nog ontbrak waren de steenbokken…. (die drie van ons niet meegeteld dan).

5. Wandelen, Zwemmen en Buggy-en

Na al het wandelen de voorgaande dagen, was het op de vijfde dag tijd voor een soort van rustdagje. Met de gondel en de stoeltjeslift gingen we vanuit Fendels omhoog naar een speeltuin. In de stoeltjeslift was het ijzig koud: vol in de wind, in de schaduw en met overal sneeuw was het maar net boven het vriespunt. We maakten er een korte wandeling en streken toen neer in de speeltuin. Wij op het terras in de zon met een wit-biertje en de kinderen vermaakten zich in de speeltuin met de glijbanen, waterelementen en op een vlot. Ik wilde juist een foto maken, toen Tieme besloot z’n net een week-oude-diploma C te testen in koud bergwater en met zware bergschoenen aan. Hij verdween voorover koppie-onder in het meertje….. Gelukkig was het in de zon best aangenaam, had ik een handdoek in m’n rugzak en had hij nog een droge jas en fleecetrui. Nadat z’n kleding enigszins gedroogd was roetsten Tieme en ik met een buggy de berg af. Gaaf!

4. Sneeuwpret!

Kan de herfst in de Alpen nog mooier? Ja, dat kan… Met een verse laag sneeuw op de toppen als verrassing ’s ochtends bij het ontwaken!
Vandaag waren we niet persé in het mooiste gebied van de Alpen: Fiss-Serfaus-Ladis. Vooral geliefd vanwege de enorme hoeveelheid gondels, berghutten, hotels en fraai aangeharkte paadjes. Niet waar wij erg enthousiast van worden, want weinig tot geen uitdaging, maar vandaag wilden we niet teveel kilometers maken én we (de dames althans) wilden graag rodelen! Na een puzzeltje van liften aan elkaar knopen die nog wél in bedrijf waren (we zitten in een overgangsweek, waar een groot deel al aan de seizoensstop is begonnen in de voorbereiding op de winter), gondelden we via 3 trajecten van Fiss naar Serfaus en naar boven de bergen in. Vandaaruit liepen we zo’n 5 km terug richting de Moseralm, zowaar via een minder aangeharkt en eigenlijk best leuk paadje. Onderweg zorgde een helikopter voor de nodige afleiding door steeds heen en weer te vliegen, met aan een lange kabel een kuip vol grind. Precisie-vliegen! Vanaf de Moseralm gingen we met de rodelbaan weer naar beneden. Een leuke ronde, waar we ons een prima dagje mee vermaakt hebben, genietend van het heerlijke weer en de wit-besneeuwde bergen.

3. Niks is wat het lijkt

Een bijna-onmogelijke wandeling hadden we bedacht voor de derde dag richting de Radurschlalm. De tocht startte eerst dodelijksaai over een breed schotterpad omhoog (zie dat maar eens leuk te houden). Het door ons beloofde leuke paadje dat zou volgen bleek een knettersteile klim door een knollenwei te zijn, bijna niet omhoog te komen en dus helemaal niet leuk. Daarna ging het, een ietsiepietsie-minder-steil, heel wat kilometers lang, door over een soort van net-niet-pad langs een snelstromende beek, dat her en der het pad had weggespoeld of overgenomen (en dus wél leuk). Het verwachte pad waar we op uit moesten komen, bleek opnieuw een saai schotterpad, dat we kilometers lang volgden en dat toen ineens zomaar ophield…. in het niks….Aaaaahhh!!! Toen hadden we twee opties: of de hele weg weer terug (no way!) of dan maar heeeeeel lang over een hele steile helling naar beneden op hoop van zegen (het was gelukkig wel een soort van grashelling). Het was een dag vol avontuur, veel kilometers en veel hoogtemeters, lekker in de zon en heerlijk met z’n vijfjes.